Aku rasa macam bodoh sangat, tak tak bukan macam tapi memang bodoh. Aku tahu aku ni senang percayakan orang walaupun orang tu dah tipu aku, orang tu dah tikam aku dari belakang. Aku tetap percaya orang tu walaupun aku tahu orang tu bohong aku. Sebab apa aku percaya, sebab aku sayang. Aku mudah percaya sebab aku mudah sayang.
Tapi kenapa kepercayaan yang mudah aku berikan, mudah juga orang hancurkan? Aku tak sanggup lagi la siaa. Setiap kali perkenalan dengan orang baru, kepercayaan diberi dan setiap kepercayaan yg diberi akan dihancurkan. Aku yang sakit. Aku putus asa nak kenal orang baru. Putus asa sangat. Aku taknak kawan rapat lagi dengan sesiapa, tapi aku takboleh sebab aku kenal diri aku macam mana. Aku bukan orang yang boleh abaikan kawan.
Kawan ni jugak la yg aku ceritakan segalanya, kawan yang tikam belakang aku. Sampai bila aku nak jumpa kawan yang macam ni lagi. Sampai bila? Fedup!

Post a Comment